'Voorlezen met gekromde tenen'

Het december-nummer van het Onderwijsblad staat bol staat van de onderwerpen ‘lezen’ en ‘literatuur’. De Donald Duck wordt er opvallend vaak in genoemd - namelijk in elk leeslust-artikel. De strip is het schoolvoorbeeld van ‘de gulden middenweg’ òf van ‘de handdoek in de ring’ - afhankelijk van welke school je bent.

‘Ook met Duckies kan je leeskilometers maken’, vindt de niet-van lezen houdende juf Melissa van der Meer. ‘Ga maar een Duckie lezen’, adviseerde roc-docent Annemiek Wermink laatst nog aan een student. Die vervolgens met plezier aan het lezen sloeg.

Als liefhebbers van literatuur leven we met zijn allen in een bubbel

Donald kan lang niet overal op sympathie rekenen. ‘Dat is prima als afwisseling’, zegt Ineke de Roo van de Stichting Lezen. ‘Maar wij vinden het vooral belangrijk dat kinderen verhalende teksten lezen die diverse perspectieven behandelen.’ Dat kan ik alleen maar beamen. Zogenaamde ‘rijke teksten’ brengen een kind zoveel meer dan een verhaal. Inlevingsvermogen bijvoorbeeld. Maar ik heb geleerd dat je niet elk kind kunt verleiden met jeugdliteratuur. Ik zie mezelf nog lopen door de bibliotheek met mijn jongste, verantwoorde boekjes voorlezend, rijke teksten aandragend. Hij kwam standaard aanzetten met Duckies en slecht vertaalde Bob de Bouwer of Paw Patrol-boekjes van niet bij naam genoemde ‘auteurs’. Met gekromde tenen heb ik uiteindelijk urenlang voorgelezen over de avonturen van Ryder, Chase en Skye. ‘Als liefhebbers van literatuur leven we met zijn allen in een bubbel’, verklaart lerarenopleider Erna van Koeven van Windesheim mijn gekromde tenen. Het is een botsing tussen ‘hoge’ en ‘lage’ cultuur. Waarin de aanhangers van de hoge variant - onbedoeld - sommige kinderen een deuk in hun lees-zelfvertrouwen geven. Ik was dus blij verrast in onze rubriek ‘In beeld’ (alleen in de papieren versie van het Onderwijsblad) de hertaling van Joe Speedboot naar een makkelijkere versie te ontdekken. Ik kende het fenomeen ‘hertaling’ nog niet. ‘Zo hopen we net dat zetje te kunnen geven waardoor het lezen wel lukt. Dat geeft zelfvertrouwen en het plezier in lezen terug’, aldus uitgeverij Eenvoudig Communiceren. 

Ik heb Lampje van Annet Schaap (ook veelvuldig genoemd in dit nummer) inmiddels met mijn jongste zoon gelezen. We hebben het weliswaar overdag moeten afronden, voor het slapen gaan was té spannend. Maar het is uit. En zowel mijn oudste (gymnasium) als mijn jongste (sbo) verslinden nog steeds Duckies.