Mbo’ers zijn geen hbo’ers-in-wachtstand

Mijn eerste jaar in het onderwijs was op een bruisende mbo-school in het midden van het land waar studenten een diploma veehouderij, dierverzorging of paardenhouderij konden halen. De jongens kwamen met de trekker naar het schoolfeest. De meiden namen voor het weekend gerust een konijn, fret of vogelspin mee naar huis. Fantastisch!

Uiteindelijk heb ik er acht jaar met heel veel plezier gewerkt. Ik heb ervaren dat deze studenten niet altijd even gemotiveerd zijn in elke les, maar geef ze perspectief op hun toekomstige beroep en ze staan aan. Leg uit waarom die les belangrijk is voor hun stage of vak en ze gaan ervoor.

Later begeleidde ik op de pabo mbo-studenten die bijvoorbeeld de opleiding onderwijsassistent hadden gevolgd en nu leraar wilden worden. Ja, de theorie kostte soms meer moeite. Maar onderschat ze niet: ze beten zich vast. Ze wisten precies waar hun kracht lag en waar ze nog ruimte hadden om te groeien.

Ja, de theorie kostte soms meer moeite. Maar onderschat ze niet: ze beten zich vast

En dan het huidige debat. Mbo-studenten willen dezelfde kansen als hbo-studenten: naar dezelfde feesten, hospiteren in dezelfde huizen, een bestuursjaar kunnen doen. Natuurlijk willen ze dat. En die kans moeten ze ook krijgen. Discriminatie is onacceptabel. Punt.

Maar laten we eerlijk zijn: dit is niet de kern. Als we het mbo écht serieus nemen, dan moet het gesprek gaan over kwaliteit. Over bevoegde docenten. Over lessen die direct verbonden zijn met de praktijk. Over stevige begeleiding zodat studenten niet uitvallen. Over opleiden voor de enorme tekorten in zorg, techniek en onderwijs.

Zolang we blijven praten over symbolische gelijkheid, maar niet investeren in onderwijskwaliteit, houden we het mbo klein.

Mbo’ers zijn geen hbo’ers-in-wachtstand. Het zijn vakmensen in wording. En die hebben we hard nodig.