Mijn leerlingen groeien op in een andere tijd

Toegegeven: ik zag er een beetje tegenop om met 26 groepachters en begeleiding in de ochtendspits in een trein vol dossier lezende ambtenaren naar Den Haag te reizen voor een dag burgerschapsonderwijs in de Tweede Kamer en het Oranjehotel. Mijn verwachtingen sprak ik overduidelijk uit: ‘Je praat met een groepjesstem en loopt overal rustig, behalve op het strand.’  De kinderen hadden aandachtig geluisterd en ik zag, dat ook zij de dag in hun hoofd de revue lieten passeren, getuige hun vragen: ‘Mag ik dan wel eten in de trein?’ Ja, dat mag, maar ruim eventuele rommel op, antwoordde ik.

De treinreis verliep vlekkeloos

‘Wel kun je je afvragen of het voor je medereizigers fijn is als jij ’s ochtends vroeg een gigabak kwark met cruesli naar binnen lepelt. Maar een boterhammetje kan prima.’  De treinreis verliep vlekkeloos. We konden zitten en de gesprekken verliepen op oorstrelend volume. Menig medereiziger liet zich glimlachend afleiden door de kinderen. Wat een genot.

Op het perron in Den Haag hergroepeerden we als klas. L., kwam met een brede grijns naar me toe: ‘Juf, ik heb zo gelachen. Weet je nog, dat dat je gisteren vertelde over mensen en grote bakken kwark. Nou, er zat dus zo’n vrouw naast mij.’ Eenmaal door de draaideur bij de Tweede Kamer was de klas stiller dan stil. De gewapende marechaussee, de Falun Gong-demonstranten, de driftig benende mensen in pakken, de rennende pers voor het gebouw hadden indruk gemaakt. Eenmaal binnen klonk het fluisterend: ‘Waarom moeten wij en onze tassen door zo’n scanner? Dat is toch alleen op het vliegveld?’ 

Ik dacht terug aan mijn eigen bezoek aan de Tweede Kamer tijdens de middelbare school, toen bedreigingen en politieke moorden nog iets van verre buitenlanden waren.  Mijn leerlingen groeien op in een andere tijd. Een tijd waarin ons burgerschapsonderwijs amper kan opboksen tegen alle slechte voorbeelden die de kinderen elke dag op tv en online krijgen voorgeschoteld met alle gevolgen van dien.

Een medewerker van ProDemos vroeg de kinderen wat het werk van de Tweede Kamer inhield, waarop sommige kinderen grinnikend antwoordden: ‘Ruzie maken.’  Gelukkig liet het Kamerdebat over huurrecht, dat we bijwoonden een ander beeld zien. De kinderen klaagden na afloop: ‘Saai.’ ‘Begreep er niks van.’

Ik legde uit dat ‘saai’ juist goed was, omdat ‘saai’ betekende dat ze politici aan het werk hadden gezien, die met kennis van zaken en met goede inhoudelijke discussies verstandige plannen voor ons land aan het maken waren geweest. Ook legde ik uit dat journalisten zelden verslag doen van de dingen die goed gaan, maar dat ik óók heel goed begreep dat mijn trouwe Jeugdjournaalkijkertjes wel het beeld hadden gekregen dat het in politiek Den Haag alleen om ruzie maken draait.  Met een hart vol overtroffen verwachtingen reisden we in de avondspits rustig terug naar Utrecht.