Columnist en voormalig docent Asis Aynan herkent zich niet in het gitzwarte beeld van een instortend onderwijs. Hij pleit voor hoop en aandacht voor de vele scholen die wél slagen.
Tekst Asis Aynan - - 2 Minuten om te lezen
Beeld Typetank
In twee stukken waarin Neerlands belangrijkste onderwijscolumnisten hun afscheid aankondigden was de mening over de plek waar wordt opgeleid grimmig. Ton van Haperen schreef aan het begin van dit onderwijsjaar in het Onderwijsblad dat hij al veertig jaar met plezier en trots voor de klas staat, maar het eindoordeel is dat zijn vak een zwakke beroepsgroep is, die in een instortend onderwijsgebouw vallende brokstukken probeert te ontwijken.
Het stemde mij somber, waarom zou je op die manier afscheid nemen? Het is alsof je tegen de gastheer zegt dat jij het naar je zin hebt gehad, maar dat het feest en de gasten, die er nog zijn, verloren zijn.
In een afscheidsinterview vertelde Volkskrant-columnist Aleid Truijens na duizend onderwijscolumns (!) dat ze het nog steeds verbijsterend vindt dat het iedere keer weer slechter kan en dan vooral qua leesvaardigheid, maar ook met schrijven en rekenen is het in de twintig jaar dat Truijens onderwijscolumns schreef, steeds slechter gegaan. Ook daar dus dat bouwwerk dat met haar gasten aan het instorten is.
Ik werk twintig jaar in het onderwijs en ken de rapporten, zoals Pisa (2022) waarin staat dat het 33 procent van de 15-jarigen aan leesvaardigheid ontbreekt om als zelfstandig burger in de maatschappij te functioneren. Wat dat zelfstandig nou precies inhoudt, is mij trouwens vaag. In hetzelfde onderzoek lees je overigens dat Nederlandse leerlingen op het gebied van wiskunde van veertien Europese landen het best presteren.
De staat van het onderwijs 2025 van de Onderwijsinspectie laat zien dat 80 procent van de scholen voor primair en voortgezet onderwijs een voldoende krijgt en dat 2 procent zeer zwak scoort. Deze cijfers corresponderen niet met de stukken die ik van de columnisten las.
Ik wil hier geen applausband laten lopen en het kan altijd beter, maar het gaat veel vaker goed dan niet. Dat mis ik in de afscheidsstukken.
Na de coronacrisis implodeerde de opleiding door mismanagement
Een oud-collega waar ik jaren mee heb lesgegeven bereikt eind dit studiejaar haar pensioengerechtigde leeftijd. Ze zette 35 jaar geleden de opleiding op waar ze nu nog werkt. Na de coronacrisis implodeerde de opleiding door mismanagement, verkeerde curriculumkeuzes en de linoleumvloer was er door alle dirt spekglad. Het vertrek van docent en student was er daardoor groot. Zij bleef. Vanuit een lege, opgevroten opleidingscommissie bleef ze strijden om de situatie onder de aandacht te brengen en de opleiding te redden. Na jaren interne barricade is dat gelukt. Er gloort een opkomende zon aan de horizon dankzij iemand waarvan de onderwijscarrière aflopende is. Voor ons die in dat onderwijsgebouw aan het werk zijn, zijn deze verhalen motiverend voor geest en lijf.
En Van Haperen en Truijens hebben deze verhalen zeker in hun notitieboekje. Deel die dus met ons!
Ben je al lid? Login om verder te lezen.