Er zijn maar weinig mensen met wie Marieke Dubbelman zo goed kan groeien, discussiëren, strijden, praten, lachen, giebelen, geiten, sparren, knuffelen én spelen, als met haar leerlingen. En dus knipt ze het laatste lijntje met haar verleden door: dit is haar laatste column voor het Onderwijsblad.
Tekst Marieke Dubbelman - leerkracht in het basisonderwijs - - 2 Minuten om te lezen
Marieke's joggingbroek komt alleen nog maar tevoorschijn op sportdag. Foto: Typetank
‘De eerste vijf jaar zijn echt niet leuk.’ Het waren de woorden van een collega op mijn tweede stage, die ook via zij-instroom het onderwijs in was gegaan. Maar ze zei ook: ‘Houd vol, als je die eerste vijf jaar door bent, dan komt het plezier.’ Ik denk nog regelmatig terug aan deze woorden. Want ja, mijn reis van columnist tot leerkracht was een ongekende achtbaan.
Hoe compleet anders was mijn leven zes jaar geleden nog. Ongestoord tikte ik al koffiedrinkend in mijn joggingbroek liggend op de bank mijn belevenissen op, voor een doorgaans zeer complimenteus lezerspubliek. Aan hun reacties kwam geen decibel te pas. De complimenten die ik vaak kreeg voor dat werk, voelen met terugwerkende kracht absurd aan.
Elke dag wordt er een maximaal beroep gedaan op mij
Anno 2026 is van mijn vrije leven niks meer over. Vier dagen per week sta ik om zes uur op om leiding te geven aan een 26-koppige roedel prepubers. Mijn nieuwe publiek inclusief hun ouders is behoorlijk veeleisender. Elke dag wordt er een maximaal beroep gedaan op mijn creativiteit, geduld, kennis, fysieke conditie, compassie, inventiviteit en mijn analytisch vermogen. Mijn klaslokaal is kleiner dan de woonkamer waarin ik altijd werkte en de CO2-meter staat meestal al na een half uur in het rood, tenzij ik een raam openzet. Mijn joggingbroek komt alleen nog maar tevoorschijn als het sportdag is.
Een dag in de klas is altijd anders. Soms ligt er ineens een heel lief briefje op mijn stoel. Dan weer barst er een poppetje uit elkaar, waardoor een paar honderd drillerige gelballetjes op de grond stuiteren, terwijl de eigenaar ervan een vreemd kattengeluid maakt. Ik ben onderdeel geworden van een beroepsgroep, die regelmatig de les wordt gelezen door mensen die het zelf nog geen twee uur zouden uithouden in dat kleine lokaal te midden van die roedel.
Ik bedank mijn leerlingen elke dag voor het feit dat ze toch weer zijn gekomen
In tegenstelling tot de abonnees van de krant, kiest dit publiek er niet zelf voor om elke dag de gang naar mijn voorstelling te maken. Bijna elke dag bedank ik ze voor het feit dat ze toch weer zijn gekomen. ‘We hebben geen keuze juf’, zeggen ze dan. ‘Weet ik, maar toch ben ik blij dat je er bent.’
Mijn vijf jaar zijn ruimschoots om en ik ben helemaal om. Iedere dag heb ik meer plezier. Er zijn maar weinig mensen met wie ik zo goed kan groeien, discussiëren, strijden, praten, lachen, giebelen, geiten, sparren, knuffelen en spelen als met mijn leerlingen. En dus knip ik het laatste lijntje van mijn verleden door: dit was mijn laatste column voor het Onderwijsblad. Dankjewel voor het lezen!
Ben je al lid? Login om verder te lezen.