De lerarenopleiding is een enorme papieren tijger

Iedere woensdag reis ik naar Groningen om daar colleges te volgen voor mijn masteropleiding. Aan het begin van deze opleiding had ik er een beetje haast mee, in de hoop dat mijn oude vader de diploma-uitreiking nog zou kunnen meemaken. Dat mag helaas niet zo zijn, maar inmiddels ben ik daardoor wel zo ver opgeschoten dat ik dit jaar nog kan afstuderen.

Daarom heb ik nu voortdurend andere volwassenen achterin mijn klaslokaal zitten, die om uiteenlopende redenen mijn lessen observeren. Mijn leerlingen vinden het maar vreemd en hoewel ik ze uitleg dat die meneer of mevrouw er toch echt alleen zit om mij te beoordelen, vinden ze het geloof ik een beetje eng. Ze zijn in elk geval erg braaf en erg stil en dat vind ik natuurlijk op zich wel prettig, maar ook een beetje saai.

Een collega moest een formulier invullen, dat meer dan vijftig verschillende observatiecriteria bevatte. ‘Moet ik nu bij alles een kruisje zetten?’, verzuchtte ze. ‘Alleen bij die dingen die je gezien hebt’, antwoordde ik op de gok. ‘Lesobservatieformulier kort’ stond er boven het formulier. Ik heb maar niet gekeken hoe lang de lange variant wel niet is. De lerarenopleiding is een enorme papieren tijger en dat verhoogt het studieplezier bepaald niet.

De afstand tussen theorie en praktijk is vrij groot en dat wordt allereerst al duidelijk gemaakt door de docenten die op de universitaire lerarenopleiding werken. Ze zijn stuk voor stuk uiterst vriendelijk en bijzonder deskundig, maar ze zouden het beslist niet langer dan enkele lessen uithouden voor een gemiddelde mbo-klas. Vakinhoudelijk deskundig zijn, zegt nog niet dat je kunt dealen met wangedrag.

Vakinhoudelijk deskundig zijn, zegt nog niet dat je kunt dealen met wangedrag

Zoals bekend stopt ongeveer een kwart van de startende leraren binnen vijf jaar en de lerarenopleiding is daar naar mijn mening enigszins schuldig aan. Mijn medestudenten en ik zijn straks namelijk enorm goed in het invullen van lesvoorbereidingsformulieren en kunnen als geen ander nadenken over de ontwerpprincipes van een les Nederlands. Een les die ook nog eens voldoet aan de definitieve conceptkerndoelen van SLO. Hoera! Een 10 met een griffel en een diploma. Orde houden? Dat leer je toch pas in de praktijk! En hoe je een gesprek voert met lastige ouders, op welke manier je moet omgaan met een extreem inefficiënte vergadercultuur of op welke wijze je je werkdruk tot redelijke proporties kunt reduceren? Daarover wordt op de lerarenopleiding met geen woord gerept en dat is een slechte zaak. Voor mij persoonlijk maakt het niet uit, ik ben in de afgelopen 15 jaar door schade en schande wijs geworden op deze terreinen. Maar de aardige dames die in mijn klasje zitten worden volgend jaar zonder pardon voor de leeuwen geworpen. En erger: ook opgegeten.