Asis Aynan: 'Op schoolreis ging ik gewoonweg niet mee'

Van mijn vriendin, die in de feestcommissie zit, hoorde ik dat er dit schooljaar geen schoolreisje voor de basisschool van ons zoontje in zit. Er is te weinig vrijwillige ouderbijdrage binnengekomen. En de school heeft nagelaten om een rondje te doen bij ouders die meer kwijt konden dan het vastgestelde bedrag. Ook is er geen gemeentelijke bijdrage geïnd via ouders met een stadspas of die recht hebben op die pas. Wonderlijk dat een schoolreis gekoppeld is aan de ouderbijdrage.

Lezers van deze column weten dat mijn basisschoolperiode geen zorgeloze tijd was. Er was geen geld voor extra’s en een reis naar een pretpark was zo een speciaaltje. Op de Haarlemse Kardinaal Alfrink kregen we een acceptgiro mee waar dan 17 gulden en 50 cent op was getypt. Het geld was bestemd om met een bus naar een attractiepark in het land te gaan. Een bedrag waar nooit aan voldaan kon worden. Mijn vader was een drieploegenlopendebandmedewerker en met dat salaris moest hij vele monden voeden.

Op een dag dacht ik: krijg echt allemaal de tering

Ik ging dus gewoonweg niet mee. Voor de leraren was die gewoonte vanzelfsprekend. Nooit is mij gevraagd waarom ik er niet was of dat iemand mij na de les apart nam en zijn portemonnee trok.  Overigens ging iedereen uit de klas mee op schoolreis. Het waren de verschrikkelijke jaren tachtig. 

Op een dag dacht ik: krijg echt allemaal de tering. Ik was acht jaar. Ik deed wat brood in mijn tas en ging gewoon in die bus zitten. Mijn lerares kwam binnen en haar ogen zeiden: je weet dat je hier niet hoort te zijn. Hoog uit het raam zag ik al die ouders staan, die wachtten om hun kroost uit te zwaaien. Mijn moeder was thuis druk met de kleintjes en vader stond aan die lopendeband. 

De lerares wist dat ze schaakmat was gezet. Het was een onmogelijk drama geweest als ik voor de ogen van al die ouders op de leukste dag van het jaar van hun kinderen de bus uit was gezet. Het had zeker het <I>Haarlems Dagblad<P> gehaald wat tot een rel in de stad was verworden. Ik werd met rust gelaten. 

Het was mijn eerste en laatste keer Duinrell. 

Hoe het op de basisschool van mijn zoontje is afgelopen? Ik heb contact opgenomen met de bestuurder van de schoolkoepel dat in heel het heelal het onmogelijk was dat de kinderen niet op schoolreis gaan. En gelukkig, ze gaan, maar weet wel dat de verschrikkelijke jaren tachtig nog niet voorbij zijn.