Leerlingen die je bijblijven, voor altijd

Docent Ino Mulders en leerling Caspar Wintermans delen liefde voor het Aloysius 

Docent Ino Mulders: “Ik hield mijn leerlingen een beetje op afstand, was niet zo’n leraar die favoriete leerlingen had. Mijn band met ze was goed, maar ik drong niet door tot hun privéleven, ik wilde niet te veel van hen weten.

Een aantal jaar geleden vroeg Caspar mij om samen te werken aan een tentoonstelling over onze school in het Haagse stadhuis en vervolgens stelde hij voor een fotoboek over de school te maken. Door Caspars vraag zaten we plotseling elke maandagochtend samen bij mij op zolder uren te spitten in het fotoarchief van de school. Tijdens mijn loopbaan als docent kwamen er nooit leerlingen bij mij thuis, nu had ik die zolder ingericht met een grote tafel, kaartenbakken, een scanner en een computer. Zonder Caspar was ik daar nooit aan begonnen.

Caspar en ik delen onze grote liefde voor het Aloysius College. Ik zat er al als leerling, en daarna heb ik er 38 jaar les gegeven. De school werd in 1917 opgericht door de Jezuïeten en is opgeheven precies één jaar voor het honderdjarig bestaan, door wanbeleid, heel spijtig. 

Ik was al in het bezit van het fotoarchief van de school met meer dan 13 duizend foto’s van het schoolleven. Veel foto’s waren gemaakt door een oude pater, en hadden geen jaartal achterop. Mijn echtgenote was de pater opgevolgd in het maken van de klassenfoto’s en zij was begonnen orde te scheppen in het archief. Drie jaar geleden is zij overleden. Samen met Caspar heb ik dankbaar gebruik gemaakt van haar werk. Het fotoboek Een Haagse school: Beeldkroniek van het Aloysius College 1917-2016 hebben we aan haar opgedragen. 

Caspar is de op een-na-jongste zoon van de familie Wintermans, een warm gezin. Op de eerste ouderavond zag zijn moeder mij meteen als mens, niet alleen als leraar. Na zijn middelbare schooltijd kwam ik Caspar tegen bij het maken van een kwartaalblad voor oud-leerlingen. Onze gedeelde liefde voor de school heeft ons samengebracht. Wel moest ik wennen aan het feit dat hij een volwassen man is, ik zie hem nog steeds als mijn leerling.”

 Ino en enkele andere docenten speelden mee in onze film

Oud-leerling Caspar Wintermans: “Als katholiek jongetje was het in ons gezin vanzelfsprekend om naar het AC te gaan. Drie broers en een zus zaten er ook op. Ik droom nog vaak over de laatste schooldag en dat ik verdrietig ben omdat ik weg moet. De schooltijd was een geborgen tijd. Ik heb er zoveel lol gehad. Het was een privilege om op een school te zitten met zoveel cultuur, film en toneel. 

In de brugklas had ik Frans van Ino en later in 4-havo was hij mijn mentor. Met die klas maakten we een film, een parodie op Dallas. Een hele zondag filmden we op school. Ino en enkele andere docenten speelden mee in de film. Stel je voor, op hun vrije dag. 

De liefde voor de school delen we. De laatste jaren ben ik wel zeventig keer bij hem thuis geweest en ik heb nog nooit zoveel glutenvrije stroopwafels gegeten. In het fotoarchief vonden we plotseling ook een foto van mijn jonge moeder, een foto die ik niet kende, ik was ontroerd. Laatst ging ik tafelen met Ino en een oud-leraar Nederlands, ik zat tussen hen in en ik voelde mij net weer een kind.”

Zorg voor leerling leidt tot duurzame vriendschap

Oud-leerling Emmy Meeuws van het Ter AA in Helmond. met docent sociaal werk Harold Meulendijks. Voor publicatie van dit artikel is Emmy Meeuws plots overleden. In overleg met haar nabestaanden en Harold Meulendijks heeft de redactie besloten dit interview in herinnering aan haar toch te publiceren, Beeld Annemiek Mommers

Docent sociaal werk Harold Meulendijks: “Ik werk 25 jaar op deze school, ik heb drieduizend leerlingen gezien, en heel af en toe passeert een extra speciale leerling. In het begin was Emmy een gewoon meisje. Maar toen overleed haar vader en ging het snel niet goed met haar, vanaf dat moment voelde ik dat ik voor haar wilde zorgen. Emmy had toen al suikerziekte, diabetes type 1, daar worstelde ze mee, lichamelijk zorgde ze niet altijd goed voor zichzelf, en ook mentaal had ze het zwaar. Ik ging naar haar thuis om te praten. Zij was de eerste en laatste leerling, op één na, waar ik thuis kwam. Ik wilde per se dat ze niet zou uitvallen en haar diploma zou halen. Ik zag potentie in haar. Op een gegeven moment was er een feest op school waar ik plaatjes draaide. Emmy kon niet komen, omdat ze in het ziekenhuis lag voor onderzoeken. Toen hebben we de hele avond geappt over allerlei dingen. Zij is altijd openhartig naar mij, zij liet mij toe in haar problematiek.

Soms spreken we af om bij te kletsen. Op die momenten ben ik extra bang dat er iets met haar gebeurt, want dat is een paar keer het geval geweest. Een frontale botsing met de auto met twee gebroken heupen, een afspraak in een specialistisch ziekenhuis voor een derde nier, daarna een nieuwe alvleesklier. Steeds op de momenten dat wij een afspraak hadden, moest zij naar het ziekenhuis. Soms lag ze kantje boord. 

Emmy kan goed relativeren. Ik heb veel van haar geleerd over het omgaan met tegenslag. Mijn vrouw vond het in het begin gek dat ik koffie ging drinken met Emmy. Maar ik schatte in dat de vriendschapsband met Emmy duurzaam zou zijn. Zij is voor mij heel waardevol. Ik wil mensen in hun kracht zetten en ze verder helpen. Emmy heeft haar man, haar moeder en haar familie, zij zorgen allemaal goed voor haar. Ik behoor tot de kring daar omheen. We hebben het nu bijna nooit meer over school. Het gaat over het nu.”

Harold zei: Emmy, je moet beter voor jezelf zorgen

Oud-leerling Emmy Meeuws: “Zonder Harold had ik nooit mijn eindexamen gehaald, ik had te veel aan mijn hoofd. Veel mensen denken dat suikerziekte makkelijk te doen is, maar het is meer dan alleen insuline spuiten. Ik zocht destijds de grenzen op, met uitgaan bijvoorbeeld. Harold zei: Emmy, je moet beter voor jezelf zorgen, je bent het waard. Hij was iemand buiten het gezin om met wie ik kon praten. Ik heb altijd gevoeld dat hij voor mij wilde zorgen. Mijn gezondheid is voor mij geen vanzelfsprekendheid. Maar Harold ziet meer dan alleen mijn ziekte. Hij benoemt mijn talenten. Het is ook nooit saai met mij. Ik hou van fratsen uithalen. Afgelopen carnaval zijn mijn vriend en ik spontaan getrouwd. Ideaal, er stond een tent, er waren artiesten, het was een groot feest. Dat vindt Harold leuk. De manier waarop hij dingen aanpakt, zoals een muziekfestival organiseren, dat doet hij zo goed, daar kan ik van leren. Via hem leer ik ook andere mensen kennen. Ik doe vrijwilligerswerk bij ‘Kracht’ voor leerlingen die dreigen uit te vallen. Welke richting mijn leven precies op zal gaan, dat weet ik niet, daar praat ik ook over met Harold.”

Inspiratie van leerling en leraar is wederzijds

Docent en intern begeleider Paula Kloezen Camijn met oud-leerling en acteur Guillermo Hilversum.

Docent en intern begeleider Paula Kloezen Camijn: “Ik was 23 toen ik Guillermo lesgaf, ik was ook zijn mentor en coördinator van de dansschool. De Thorbecke school is een talentenschool. Wat ik fantastisch aan hem vond was zijn authenticiteit. Hij was heel erg zichzelf. Dat vind ik bij elk mens bewonderingswaardig, maar helemaal als je in de puberteit zit. Hij ging echt voor zijn passies dansen en theater. Hij was er goed in. Wat ik ook mooi vond is zijn doorzettingsvermogen. 

Hij zat in hetzelfde jaar als Danny Boom, de winnaar van So you think you can dance. Ze klaagden nooit als een training uitliep. Ze waren sprankelend en vol energie, en daarnaast werkten ze hard om hun schoolvakken te halen. 

De laatste keer dat ik Guillermo zag was in een theatervoorstelling een jaar na zijn examen. Dat is twintig jaar geleden. Hij heeft nu net als ik grijze haren. Ik volg veel van mijn leerlingen op social media, maar dat ik hem nu in het echt zie, is een enorm cadeau. Soms denk ik plotseling aan hem en aan zijn moeder. Zelden heb ik een moeder gezien die zo betrokken en liefdevol was en ook duidelijke grenzen kon stellen. 

Ik heb op hoog amateurniveau aan stijldansen gedaan, en toen ik 23 was deed ik aan paaldansen als sport. Ik vertelde daarover aan de leerlingen om te laten zien dat ik snapte hoe intensief het kan zijn om veel te trainen, om ze aan te moedigen om door te zetten. Ik wilde niet over mijzelf vertellen, maar laten zien dat ik met ze meevoelde. 

Ik heb er nooit aan getwijfeld dat hij het zou redden. Ik wist alleen niet waar hij zou uitkomen. Dat rustige jongetje van toen is veranderd in een man met een diepe, stevige basis. Daar ben ik blij om. Ik geniet van elke leerling, en ik leer van elk mens, van Guillermo heb ik geleerd hoe fijn het is om op een stabiele manier in een groep te staan. Ik leer ook nu weer van hem om passie en dromen om te zetten in realiteit.”

Ik was rustig, maar ik voelde me bij haar gezien

Oud-leering en acteur Guillermo Hilversum: “Toen ik mijn moeder vertelde over dit interview met Paula, zei ze meteen: ‘Oh wat leuk, Paula van het Thorbecke.’ Paula was een heel lieve docent, ze wilde het beste voor de leerlingen, dat voelde je. Als er iets was kon je altijd bij haar terecht. Zij deelde ook persoonlijke verhalen met ons. Over haar kat, over haar vrije tijd, paaldansen. Ze was vrij en open. 

Ik was rustig, maar ik voelde me bij haar gezien. Ik zat bij haar van mijn twaalfde tot mijn vijftiende. Ik deed de vooropleiding dans en deed ook veel aan theater. Ik wist precies wat ik wilde. Of ik er ook mijn werk van kon maken, wist ik toen nog niet. 

Ik ben altijd bij mezelf gebleven. Het is herkenbaar wat Paula over mij zegt. Ook op de vervolgopleidingen kreeg ik dat te horen. Ik heb mooie rollen gekregen en regieklussen voor televisie en theater. Op jonge leeftijd heb je totaal geen idee welke docent belangrijk voor je is, maar op latere leeftijd ga je daar over nadenken. Paula bleef altijd zichzelf. Als haar iets niet beviel, dan vertelde ze het. Ik neem dat mee voor de rest van mijn carrière.”