'We hebben hoge woonkosten'

RENÉE: “We hebben geluk gehad dat we dit huis konden kopen, in 2023. Toen kregen we opeens allebei een vast contract. Deze gelegenheid kwam langs en we hoefden niet eens te overbieden al vind ik nog steeds dat we extreem hoge woonkosten hebben. Het is een gemeentelijk monument, met overal nog enkel glas. Als we dubbel glas willen, moet dat met aluminium kozijnen. Zoiets kost dan al snel 20 duizend euro, een flink bedrag. Ja, we moeten afwegingen maken. We kunnen niet én dubbel glas én een nieuwe racefiets én een nieuwe altviool kopen. Maar als je ziet welke levenstandaard we ons kunnen veroorloven, hebben we een heel goed inkomen.

Waar we ons wel eens druk om maken, is dat mensen in bepaalde commerciële sectoren absurd veel geld verdienen, terwijl mensen in de zorg en het onderwijs aan de werkdruk ten onder gaan. Ik vind niet dat ik meer zou moeten krijgen, maar het moet wel eerlijker verdeeld. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik me niet kapot ga werken, al is mijn werk nooit af. Mensen die vier dagen werken zijn vaak de vijfde dag alsnog bezig. Ik wil daarom nu nog niet minder werken, als ik dan toch werk, wil ik er ook voor betaald krijgen. Mijn werkdruk is nu nog hanteerbaar, maar ik zie wel dat die door bezuinigingen snel toeneemt.”  (Artikel loopt verder onder kader)

Werkdruk

JORRIT: “Als docent Nederlands heb ik een relatieve luxepositie, op Nederlands zullen ook rechtse regeringen niet snel besparen. Mijn zorgen gaan over de te lage toestroom van nieuwe docenten. Als de werkdruk daardoor toeneemt, kan ook ik daar wel de dupe van worden. En de leerlingen al helemaal. Ik denk dan: maak de opleidingen voor de vakken waar echt grote tekorten zijn gratis. Ik ben zelf zij-instromer. Ik ben beleidsmedewerker geweest bij de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, en toen Renée in Gent promoveerde was ik tekstschrijver. Ik ben eerder terug naar Nederland gekomen om mee te doen aan het programma Trainees in het Onderwijs. Een zwaar programma, maar ik heb ontzettend veel geleerd en er een mooi netwerk van andere jonge docenten aan overgehouden. Het is leuk dat we nu allebei in het onderwijs werken. Ik heb de leerlingen in de bovenbouw van het vwo, Renée heeft ze op de universiteit. Daar praten we natuurlijk wel eens over, dan klaagt ze bijvoorbeeld over hoe matig de schrijfkwaliteit van sommige studenten is.”

RENÉE: “Wees jij maar iets strenger, dan hoef ik minder taalfouten te verbeteren.” (Artikel loopt verder onder kader)

JORRIT: “Een ander gespreksonderwerp is ChatGPT. Ik zie soms antwoorden waarvan ik direct weet: dit klopt niet. Een leerling schrijft bijvoorbeeld opeens in een paar minuten een foutloze tekst, terwijl ik ‘m zo helemaal niet ken. Dan confronteer ik mijn leerlingen met verhalen die ik van jou hoor: ‘Nu kom je er nog mee weg, maar straks kan dit je een jaar van je studie kosten, want het is gewoon fraude.”

RENÉE: “Gebruik van ai is lastig te bewijzen. We moeten er daarom omheen werken. Meer mondeling toetsen, en studenten moeten bij mij als ze een paper schrijven ook de versie-geschiedenis kunnen laten zien, al is dat niet waterdicht.”

JORRIT: “Het maakt het onderwijs niet leuker. In vwo-6 moeten mijn leerlingen over een actueel onderwerp een redactioneel commentaar schrijven. Voorheen kregen ze daar een week de tijd voor en kozen ze zelf een onderwerp dat hen aan het hart ging. Nu schrijven ze hun stuk op school, ter plekke krijgen ze twee thema’s om uit te kiezen. Zo kunnen leerlingen geen ChatGPT inzetten, maar het gaat ten koste van hun creativiteit.”