Van jongs af aan trok Arjan Dwarshuis (40) eropuit om vogels te kijken, soms ook tijdens schooltijd. Docent wiskunde Edith Vermeulen werd niet boos toen ze ontdekte dat hij had gespijbeld. Ze moedigde hem aan eerlijk te zijn.
Tekst Rineke Wisman - - 3 Minuten om te lezen
Foto Fred van Diem
“Sinds mijn vroege jeugd ben ik geobsedeerd door de natuur. Vanaf mijn 10e begon ik aantallen en soorten vogels fanatiek bij te houden. Ik ging met ervaren vogelaars op pad en bemande vogeltelposten. Vooral de vogeltrek fascineerde me, ik vond het onvoorstelbaar hoe trekvogels door instinct gedreven ieder voor- en najaar de halve wereld over vlogen. Pas vele jaren later verdiepte ik mij in het mechanisme achter de vogeltrek, hoe ze navigeren, welke gevaren ze moeten trotseren en waarom ze überhaupt zo'n levensgevaarlijke reis maken.
Het vogelen maakte me meer een Einzelgänger dan het coolste jongetje van de klas. Bij een tussenuur fietste ik liever naar huis - tien minuten heen en terug - dan op school te blijven hangen. Standaard ging ik met een verrekijker, telescoop en statief op pad en ging ieder vrij moment de natuur in. Ik spijbelde als ergens een bijzonder exemplaar te spotten was.
Zeg het even tegen me de volgende keer als je wilt spijbelen
In de winter van 2004 waren in de wijk Beijum in Groningen twee haakbekken gespot. De haakbek is een grote vinkachtige mythische dwaalgast uit de taiga van Scandinavië of Siberië die maar eens in de paar decennia hier opduikt. Die wilde ik met eigen ogen zien! Vanuit Den Haag kon ik meerijden met twee ervaren vogelmaten, maar dan zou ik wel de wiskundeles van mevrouw Vermeulen missen.
Onderweg in de auto naar Groningen belde ik de conciërge en zei dat ik met koorts in bed lag. In Beijum bleek ondertussen een waanzinnig spektakel te zijn ontstaan rondom de haakbekken. Ook de pers was er op af gekomen. Verslaggevers van SBS en NOS interviewden vogelaars en buurtbewoners en diezelfde avond zag ik mezelf herkenbaar in beeld voorbijkomen. Oeps!
Het was ook mevrouw Vermeulen niet ontgaan. De volgende dag op school zei ze: “Hey Arjan, ik zag op tv dat een paar zeer zeldzame haakbekken in Nederland is neergestreken. Wat erg voor jou dat jij nu net ziek op bed lag!” Met een voorzichtige glimlach gevolgd door: ‘Zeg het even tegen me de volgende keer als je voor zoiets wilt spijbelen.’
Haar reactie verraste me. Ik had straf verwacht, maar ze moedigde me aan mijn hobby en individualisme te volgen.
Het vogelen werd steeds minder iets waar ik me voor schaamde. In mijn studententijd werd het juist cool dat ik de groene specht en de ijsvogel herkende. Om kinderen aan te moedigen in hun liefde voor de natuur schreef ik een serie over mijn lievelingsvogel: Ronnie de roerdomp. Eigenlijk gek dat je je schaamt voor iets wat je zo leuk vindt!”
Edith Vermeulen
Edith Vermeulen (81), oud-docent wiskunde aan het Eerste Vrijzinnig Christelijk Lyceum in Den Haag herinnert zich het spijbelincident nog goed: “Arjan kreeg een kop als een boei. Als docent was ik streng, maar als school gaven wij ruimte aan creatievelingen. De passie van Arjan viel in de categorie ‘buitengewone nevenactiviteiten’, zoals die van topsporters en modellen. Hij was een ontzettend fleurige jongen die met positieve energie de klas binnen kwam. Dat hij de ruimte kreeg voor zijn vogelpassie maakte het misschien wat makkelijker voor hem op school. Op de dag van zijn diploma-uitreiking kwam Arjan met een reusachtig boeket naar mij toe om me te bedanken. Dat vond ik ontzettend leuk.”
Ben je al lid? Login om verder te lezen.