'Pauze houden is ingewikkelder dan het klinkt'

Meestal houd ik pauze in de grote personeelskamer. Daar staat een magnetron waarmee ik mijn van huis meegenomen eten kan opwarmen. Bovendien zitten er altijd enkele erg aantrekkelijke collega’s, met wie het bovendien leuk praten is. 
Vorig jaar had ik een onrustig gevoel in mijn borst en bleek ik een wat verhoogde bloeddruk te hebben. “Heeft u misschien veel werkstress?” vroeg de huisarts. Ik ging mijn gangen eens na en kwam tot de constatering dat ik voortdurend op een holletje onderweg was naar de volgende activiteit op mijn rooster en dat ik bovendien vrijwel nooit pauze hield op een werkdag, want in die pauze werkte ik door om de mail bij te werken, nog even een leerling te spreken of de laatste voorbereidingen voor de volgende les te treffen.

Mij leek dit een perfect recept voor een burn-out of een hartinfarct of allebei. Ik besloot daarom mij voortaan niet meer te haasten en bovendien elke pauze pauze te houden. Tot nu toe lukt dit wel aardig. Mijn bloeddruk is weer gezakt tot in het groene gebied, ik ben wat kilo’s kwijt en mijn werkdag is er een stuk aangenamer op geworden. Doordat ik mij niet meer haast, ben ik meestal wel iets te laat bij mijn eigen lessen, maar dat heeft als groot voordeel dat alle leerlingen er dan al zijn, waardoor de les meteen kan beginnen als ik er ben. Voorheen moest ik altijd wachten op leerlingen die wat later binnenkwamen. Te laat komen is helemaal niet moeilijk en blijkt dus hartstikke efficiënt te zijn, dus dat houd ik erin.  

Sommige collega's willen tijdens de pauze graag zeuren over de leerlingen

Pauze houden is echter ingewikkelder dan het klinkt. Het begint met dat ik plaatsneem aan een tafel en probeer een gesprek te voeren dat niet over het werk gaat. Daar werken niet alle collega’s aan mee, want sommigen willen tijdens de pauze graag zeuren over de leerlingen, een begrijpelijke behoefte overigens. Anderen gebruiken de pauzetafel als samenkomstplek voor een spontaan georganiseerde sectievergadering. Laatst begon er halverwege de middagpauze ineens een voorlichting over een doe-middag, waar ik overigens tot mijn grote vreugde niet voor was ingeroosterd. Ik ben toen expres met enig misbaar opgestaan en heb demonstratief elders mijn bakje eten opgegeten, om mijn punt te maken. Pauze is pauze. 

Ik kreeg enige bijval van een paar collega’s, maar vooral een aantal misprijzende blikken. Schoolmanagement en personeel zouden de waarde van een goede pauze beter moeten verdedigen. Het ziekteverzuim is op scholen al hoog genoeg en voldoende ontspanning is essentieel voor een gezond leer- en werkklimaat. Dat is dus belangrijk genoeg om een teamvergadering aan te wijden, een werkgroepje voor op te richten of je gewaardeerde hardwerkende collega erop te wijzen dat het pauze is.