Toen Marieke Dubbelman vijf jaar geleden aan de pabo begon, bleef ze nog schrijven voor een dagblad. Multitasken kan ze nog steeds – nu combineert ze lachen met lesgeven. Haar columns voor de krant heeft ze ingeruild voor meer prachtige gesprekken en bijzondere momenten in de klas.
Tekst Marieke dubbelman - leerkracht in het basisonderwijs - - 2 Minuten om te lezen
Beeld: Typetank
Na een jaar van wikken en wegen nam ik in de zomer afscheid van een paar zalig zittende schoenen. De schoenen kwamen in 2010 in mijn leven in de vorm van twee vaste columns in een dagblad. Daarin kon ik al mijn journalistieke creativiteit kwijt. Het werk liet zich uitstekend combineren met het grootbrengen van vier kinderen.
Onder schooltijd kamde ik de hele provincie Utrecht uit op zoek naar bijzondere en leuke verhalen. De jaren vlogen om, de kinderen werden groot en de columns schreven zich vanzelf.
Blijf ik tot aan mijn pensioen stukjes schrijven? Leer ik ooit nog iets nieuws?
Maar steeds vaker drongen zich vragen op zoals: Wat ga ik straks doen als de kinderen groot zijn? Ga ik het niet vreselijk missen als ik straks geen kinderen meer om mij heen heb? Blijf ik tot aan mijn pensioen stukjes schrijven? Leer ik ooit nog iets nieuws?
Aldus meldde ik mij in september 2020 bij de pabo voor een deeltijdstudie en later de gulden middenweg: een zij-instroomtraject met een propedeuse en een wiscat op zak.
De weg naar het diploma was hobbelig - corona en een aanvankelijk gebrekkige begeleiding tijdens het zij-instroomtraject - maar mede dankzij het uitstekende advies van een collega op mijn stageschool, ook een zij-instromer, hield ik vol. Zij zei: ‘Marieke, je moet het echt minimaal vijf jaar de tijd geven. Pas dan wordt het een beetje leuker en makkelijker.’
Aanvankelijk besloot ik op mijn nieuwe én mijn oude schoenen te blijven lopen. Ik durfde nog niet te kiezen en met twee dagen werken in het onderwijs hoefde dat ook niet. Maar vorig schooljaar werden die twee dagen door omstandigheden drie dagen en na de kerstvakantie zelfs vier dagen. Van januari tot de zomervakantie was ik leerkracht in groep 7 én 8; een mooie kans om te onderzoeken of een volledige keuze voor het onderwijs bij mij zou passen.
Een doorstroomtoets, een musical, een eindkamp, een lessenserie over de Tweede Wereldoorlog, een dagkamp, heel veel lees-, spelling- en rekenlessen, knuffels, gedoetjes, lachbuien, prachtige gesprekken en bijzondere momenten later kreeg ik begin juni doodmoe op de fiets terug naar huis ineens een helder inzicht: Ik denk niet dat ik mijn columns ga missen als ik er nu voorgoed mee stop.
Vijf jaar na mijn aanmelding bij de pabo mailde ik mijn chef bij de krant dat ik met ingang van de eerste dag van de zomervakantie zou stoppen om vier dagen in de week met volle aandacht juf te kunnen zijn in groep 8. Onlangs kreeg ik van een leerling dit compliment: ‘Juf, jij kunt zo goed lachen en lesgeven tegelijkertijd.’ Bij deze wil op hier nog het volgende kwijt: ‘Susan, dankjewel voor je geweldige advies. Je had echt ontzettend gelijk.’
Ben je al lid? Login om verder te lezen.