Een computerspelletje als beloning in groep 3? Columnist Laurenz Rötgers vraagt zich af of zoiets wel pedagogisch en didactisch verantwoord is. De school erop aanspreken, voelt ook hypocriet: uit eigen ervaring weet hij hoe leuk zo’n spel kan zijn.
Tekst Laurensz Rötgers - docent mbo - - 2 Minuten om te lezen
Beeld: Typetank
Op de basisschool van mijn zoontje werken de kinderen in groep 3 met een Chromebook. Als ze klaar zijn met hun opdrachten, mogen ze weleens een spelletje spelen. ‘Papa, ik heb vandaag vier keer Poki gespeeld!’ riep mijn jongen onlangs enthousiast, toen ik hem ophaalde van school.
Poki blijkt een site met een keur aan computerspelletjes, waarvan enkele zelfs enigszins gewelddadig. Niet direct een pedagogisch verantwoord platform. Aangezien een deel van de wat oudere jongens op mijn eigen school serieus gameverslaafd is, vraag ik mij op z’n zachts gezegd af of het introduceren van online spelletjes wel tot de kerndoelen van het basisonderwijs behoort. Nu vraag ik mij dus af of ik de school moet aanspreken op deze vorm van begeleide onderwijstijd.
Als ik dat doe, voel ik mij ook een hypocriet. Want in de jaren negentig speelde ik zelf geregeld het spelletje Tetris. Voor degenen die destijds onder een steen leefden of nog niet bestonden: je probeert blokjes van steeds andere vormen zó in een rechthoekige ruimte te passen, dat er geen loze tussenruimte ontstaat. Slaag je erin over de volledige breedte alle ruimte in te vullen, dan verdwijnt er een regel. Lukt dit niet, dan loopt de rechthoek uiteindelijk vol en ben je af. Naarmate de tijd verstrijkt, volgen de blokjes elkaar steeds sneller op. Met name dit laatste maakt Tetris tot een ingewikkeld en frustrerend spel.
De vraag is of al die spelletjes wel zo kwalijk zijn als ze in eerste instantie lijken
Op den duur was ik er echt heel goed in. Hoewel mijn ouders gevaar zagen in mijn voortdurende neiging het spelletje ter hand te nemen, heb ik later toch nog veel profijt gehad van mijn opgedane vaardigheden. Door een onverstandige levenswandel ben ik vroeger nogal vaak verhuisd en moest als gevolg daarvan regelmatig mijn gehele inboedel achter in een Fiat 127 zien te krijgen. Wat lukte. Daaruit kun je drie terechte conclusies trekken: ik had niet zoveel spullen, een Fiat 127 is verrassend ruim en ik ben een ster in inpakken. En dat laatste dank ik zonder twijfel aan Tetris. Mocht ik ooit het onderwijs verlaten, dan begin ik een verhuisbedrijf.
De vraag is dus of al die spelletjes wel zo kwalijk zijn als ze in eerste instantie lijken. Zoals wel vaker zit er wel een spanningsveld rondom de inzet van ict in het onderwijs. Een device is een geweldig hulpmiddel om mee te differentiëren, maar bedreigt tegelijkertijd potentieel de ontwikkeling van een goede concentratiespanne. Even een spelletje doen, kan een mooie beloning zijn, maar ook een te gemakkelijke manier om een kind nog even koest te houden. Zelf zou ik neigen naar een mooie kleurplaat maken, een boekje lezen of een sticker in je schrift. Of Tetris in plaats van Poki. Maar ik ben natuurlijk geen basisschoolleraar.
Ben je al lid? Login om verder te lezen.