Cabaretier, schrijver en regisseur Jeffrey Spalburg (55) is verschillende leerkrachten dankbaar. Een van hen is Jan Everlo, zijn docent Nederlands op de mavo. “Dat ik de Nederlandse taalregels zo goed ken, dank ik aan hem.”
Tekst Rineke Wisman - Redactie Onderwijsblad - - 3 Minuten om te lezen
Beeld: Fred van Diem
“School vond ik lastig, want ik was beweeglijk en druk. Stilzitten en geconcentreerd blijven, was een uitdaging. Ook had ik graag het hoogste woord en daardoor stond ik soms meer op de gang dan dat ik in de klas zat. Mijn energie was voor sommige leraren onhandelbaar, maar achteraf gezien waren zij niet kundig in de omgang met kinderen. Een van hen deelde zelfs klappen uit.
Alle discipline heb ik van hem geleerd
Maar er was ook altijd wel iemand die me deed opbloeien. Op de lagere school was dat Rinus Morsink die op vrijdagmiddag vaak tijd inruimde voor een creatief uurtje. Zingen, muziek, toneelspelen. Na een tussenschool die drukke kinderen zoals ik moest voorbereiden op de middelbare school vond ik op de mavo, de Dr. Schaepman Mavo, in Jan Everlo een docent die me inspireerde. Een old school leraar die gestructureerd taal op het programma zette. Elke maandag grammatica, elke donderdag spelling en stijl en elke week een overhoring. Je wist hoe dan ook dat je het die dag voor de kiezen kreeg. Mijn cijfers weet ik niet meer, maar ik denk dat ik prima scoorde. Dat ik de Nederlandse taalregels zo goed ken, dank ik écht aan Jan Everlo. Alle discipline heb ik van hem geleerd. Hij was ook mijn mentor. Liefde voor taal kreeg ik van huis uit mee. Mijn vader was leraar en mijn moeder onderwijzer. Ik had taalgevoel en als jongste in een gezin met vier kinderen was ik genoodzaakt om mijn verbale vermogens te ontwikkelen. Ook in mijn woonplaats Hengelo – een omgeving waarin ik één van de weinig jongens van kleur was – hield taal mij overeind. Humor werd mijn overlevingsmechanisme; daar heb ik mijn vak van gemaakt.
Alles had hij in de smiezen
Wanneer Everlo zijn les afdraaide, liep hij meestal in dezelfde cadans met zijn handen op zijn rug heen en weer door de klas. Hij was streng en had ogen in zijn rug. Als je achter in de klas een propje gooide, wist hij altijd wie het gedaan had. Alles had hij in de smiezen. Op de mavo heb ik altijd supergoed mijn best gedaan, ik deed examen met een extra vak: tekenen en kunstgeschiedenis. Dat deed ik ook omdat ik naar de havo wilde toen ik hoorde dat er zoiets als een theaterschool bestond en je daar minimaal een havo-diploma voor nodig had. Toneelspelen vond ik zo leuk: daar wilde ik mijn werk van maken!”
Jan Everlo (66) werkte twaalf jaar op de Dr. Schaepman Mavo. Daarna stapte hij over naar het speciaal onderwijs. Sinds zijn pensionering in december werkt Everlo als invalkracht: “Jeffrey verschool zich vaak achter in de klas en was dan met een potlood of pen in zijn hand als microfoon al cabaretier aan het spelen. Hij zat een beetje in zijn eigen wereldje, hij stoorde er niemand mee. Later zag ik Jeffrey wel eens op tv en in de Hengelose media met een microfoon in zijn hand. Mooi om te zien hoe hij daar zijn weg in gevonden heeft. Doe je hem de hartelijke groeten?”
Ben je al lid? Login om verder te lezen.