Vakbondsdelegatie mag Ramallah niet in: ‘Dit maakt mijn solidariteit sterker’
AOb-bestuurder Kim van Strien zou afgelopen zaterdag een diplomering van Palestijnse leraren bijwonen. Ze kwam samen met andere vakbondsvertegenwoordigers de Palestijnse stad Ramallah op de Westelijke Jordaanoever niet in. “Wij zijn en blijven solidair met de Palestijnse leerlingen, studenten, leraren en hun vakbonden."
AOb-bestuurder Kim van Strien (midden) met internationale vakbondscollega's. Linksachter (in pak) staat Nafieh Assaf, de Palestijnse staatssecretaris van Onderwijs. De delegatieleden houden banieren vast waarop 'Palestina' staat. Beeld: EI
Je bent nét terug in Nederland. Wat gingen jullie precies doen in Ramallah?
“Elk jaar willen we met de internationale vakbondsgemeenschap iets moois doen op de International Day of Education. Dit keer zouden we met de Palestijnse vakbond een congres bijwonen en onze Palestijnse collega’s vieren die hun diploma zouden krijgen. Zij hebben een opleiding gevolgd die is gefinancierd door het solidariteitsfonds van Education International (EI). Dat is de internationale vakbond waar de AOb deel van uitmaakt en waar de bond één van de grondleggers van is. Het is heel gebruikelijk om collega-vakbonden in andere landen te bezoeken en met elkaar samen te werken.”
Met wie reisde je erheen?
“Het was een delegatie van 14 vakbondsvertegenwoordigers uit heel verschillende landen, zoals Schotland, Engeland, Australië, Argentinië, Spanje, Zuid-Afrika en nog meer. Ook de algemeen secretaris van Education International was erbij.”
Jullie kwamen Ramallah niet in. Wat gebeurde er?
“Onze delegatie is urenlang bij de grenscontrole tegengehouden door Israëlische medewerkers. Onze paspoorten gaven we af om te laten screenen en ze vroegen ons wat we kwamen doen. Het ‘even wachten’ duurde steeds langer, tussendoor hoor je niks. Andere leden van de delegatie werden apart genomen en uitgebreid ondervraagd. Mijn Engelse vakbondscollega moest antwoorden wat hij van de Labour-partij in zijn land vond, maar ook Whatsapp-gesprekken en de telefoonlijst werden geopend, bekeken en gefotografeerd. Uiteindelijk werden we teruggestuurd naar Amman in Jordanië.”
Wat was de reden?
“Ze zeiden dat we geld naar Gaza wilden brengen en dat we als organisatie toestemming nodig hadden om in die gebieden te mogen zijn. Ik denk zelf dat ze willen voorkomen dat Palestijnse leraren steun krijgen en ons willen ontmoedigen. Het heeft ons alleen maar gesterkt, want het doet iets met je als je daar zelf bent. De Palestijnse vakbond staakt niet, maar doet er alles aan zodat het onderwijs kan doorgaan, met al die checkpoints en vaak zonder schoolgebouwen is onderwijs aanbieden heel ingewikkeld. Het is heel moeilijk om in de Palestijnse gebieden leraar te zijn en om bijvoorbeeld als vakbond mensen bij elkaar te krijgen. Checkpoints kosten veel tijd, er zijn beperkingen, dat hebben we zelf ondervonden.”
Palestijnse leraren hebben het zwaar.
“Veel leraren krijgen drie dagen betaald, maar werken er vijf. Er is steeds minder geld. Ze gaan toch door voor de kinderen. Onderwijs geven is lastig. Gebouwen zijn verwoest, je wordt ondervraagd. Leraren zijn veel tijd kwijt met naar school komen. Ook omdat onderwijs een sleutelrol in dit conflict speelt, want het Palestijnse onderwijs is heel goed, maar het wordt doelbewust kapot gemaakt.”
Toch had de weigering ook nog een ‘positief’ aspect.
“Ja, het feit dat 14 vakbondsleiders uit de hele wereld werden geweigerd aan de grens, zorgde dat er veel aandacht aan is besteed in de media. Zo stond het in een Schotse krant en in meerdere nieuwsuitingen in Palestijnse media op de radio, in kranten en op televisie. We waren in de Palestijnse gebieden de ‘talk of the town’. Juist doordat we werden geweigerd was er meer woede en aandacht voor. Uiteindelijk hebben we ook de Palestijnse staatssecretaris van onderwijs gesproken die voor ons naar Amman (hoofdstad Jordanië red.) kwam. Hij zei wel dat het belangrijk was dat we daar waren en het geprobeerd hebben. We konden een videoboodschap opnemen voor de leraren en ze zo alsnog steunen.”
Wat gaat de AOb nu doen?
“Wij zijn aangesloten bij EI en doen veel internationaal werk. We financieren trainingen voor Palestijnse leraren zodat het onderwijs zo goed als mogelijk kan doorgaan. Dat blijven we doen en we blijven solidair. Die noodzaak voel ik nu nog meer. We willen onze Palestijnse collega’s laten weten dat ze niet alleen zijn. Mijn collega David verwoordde het mooi: ‘You are not alone, you will never be alone, we will never stop being with you. Because they can cut all the flowers, but they can never hold back the spring.'"
Lees het statement van Education International over het niet toelaten van de vakbondsdelegatie in Ramallah Naar het statement
