Hoewel hij als kind stotterde, spreekt Richard de Leth tegenwoordig voor volle zalen met lezingen en een theatertour over gezondheid en vitaal leven. Bart Meurs, zijn leraar natuurkunde, is tot op de dag van vandaag een inspiratiebron door de manier waarop hij zijn vak presenteerde.
Tekst Rineke Wisman - - 3 Minuten om te lezen
"In de klas was ik braaf, behulpzaam en attent", zegt Richard de Leth. Beeld Fred van Diem
“Ik kies een beroep waarin ik zo min mogelijk hoef te praten en ik ga nooit voor groepen staan. Dat dacht ik toen ik op de middelbare school zat. Ik stotterde sinds mijn vroege jeugd. Het kwam er op een gegeven moment in en op de basisschool werd het erger. Mijn stem voelde als een handicap. In plaats van spreken, leerde ik vliegensvlug blind typen en werd een stille jongen."
"In de klas was ik braaf, behulpzaam en attent. Ik vond het belangrijk dat iedereen me aardig vond. Ook was ik gedisciplineerd met mijn huiswerk. Ik werkte hard voor goede cijfers; het vwo-diploma kwam me niet aanwaaien.
Mijn vader is ongeschoold en werkte bij Tata Steel. Mijn moeder kon goed leren, maar zij werd huisvrouw toen mijn oudere zus werd geboren."
Als stotteraar ontwikkelde ik een strategie om zo min mogelijk te hoeven praten
"Als stotteraar ontwikkelde ik een strategie om zo min mogelijk te hoeven praten. Vroeg de leraar iets, dan liet ik net mijn pen vallen, zodat ik moest bukken en niet in beeld was voor een beurt. Bart Meurs gaf natuurkunde. Niet een vak waar ik goed in was, maar hij bracht het aanstekelijk tot leven met tot de verbeelding sprekende opdrachten. Bijvoorbeeld: twee treinen rijden op hetzelfde spoor naar elkaar toe met een afstand van 23 kilometer. De ene trein gaat 80, de ander 100 kilometer per uur. Met hoeveel kracht botsen ze na hoeveel seconden op elkaar?
Meurs was een van de jongste leraren, begin dertig en populair bij zowel de leerlingen als bij collega’s. Hij liep meestal rond in een spijkerbroek met een sleutelbos eraan, sneakers en een leren koffertje. Zijn opgewektheid, lichte humor en passie voor het vak hielpen de klas om te ontspannen en te leren. Wat me ook voor hem innam, was dat hij een klein stottertje had. Hij bleef soms kortstondig hangen in een klank. W-watt als het over stroom ging. Daar heb ik het nooit met hem over gehad; dat durfde ik niet."
"Dat ik een voldoende haalde voor natuurkunde dank ik vooral aan hem. Dat was belangrijk voor mij, want ik wilde per se geneeskunde studeren. Ik weet niet of ik het met een andere docent ook gered had. Passie is de taal van de ziel. Aan de manier waarop Bart Meurs zijn vak over de bühne bracht, merkte ik dat hij er plezier in had. Inmiddels denk ik dat hij ook van mij zou kunnen leren. Hij is van harte uitgenodigd voor mijn voorstelling.”
“Ontzettend leuk dat ik met mijn bevlogenheid het Onderwijsblad haal. Richard herinner ik mij als een slimme jongen met humor. Hij was geen natuurtalent op het gebied van natuurkunde, maar hij deed zijn best en haalde prima cijfers. We hadden altijd leuk contact met elkaar. Toen hij zijn eerste boek had geschreven, heb ik dat meteen besteld, hoewel het onderwerp niet helemaal mijn ding was. Ik herinner me dat hij een beetje stotterde, maar niet heel erg. Dat ik het zelf doe, hoor ik nu trouwens voor het eerst. Het lijkt me leuk om Richard te zien optreden. Ik ga kijken wanneer hij in de buurt is.”
Ben je al lid? Login om verder te lezen.