Op de slappe verkoopverhalen dacht ik enigszins voorbereid te zijn

Zoals ieder jaar rond deze tijd is in de sectie Nederlands de discussie rondom de lesmethode losgebarsten. Willen we volgend jaar verdergaan met de huidige methode, willen we overstappen naar iets anders, nemen we dan een digitale methode of willen we een fijn papieren boek om ons aan vast te houden?

Al snel beland je in een woud van Europese aanbestedingsregels, de kartelafspraken van de boekenhuizenmaffia, afspraken met de overkoepelende stichting, woedende collega’s die absoluut niets willen wijzigen en Trea uit 2b die altijd haar laptoplader kwijt is en daarom in onze discussies als voorbeeld fungeert waarom je nimmer een laptop zou moeten gebruiken in het klaslokaal. Na enkele vergaderingen die mij aan de rand van wanhoop brachten, besloten we ter oriëntatie vertegenwoordigers van lesmethodes uit te nodigen, zodat wij eens fijn kennis konden nemen van de nieuwste ontwikkelingen op lesmethodeterrein.

Nu heb ik in een recent verleden weleens een keuken, een tweedehands auto en een dito caravan moeten aanschaffen, dus ik dacht enigszins voorbereid te zijn op slappe verkoopverhalen, twijfelachtige beloftes en schimmige prijsafspraken. Ik heb hoopvol nieuws voor de verkopers uit de eerder genoemde branches: als uw carrière mislukt, kunt u altijd nog directeur buitenlucht worden bij een educatieve uitgeverij.

Al snel beland je in een woud van Europese aanbestedingsregels en de kartelafspraken van de boekenhuizenmaffia

Eerst werd ik tijdens mijn anders vrije middag van mijn tijd beroofd door een zongebruinde tandpastaglimlach die weliswaar leuk kon babbelen, maar bij nader inzien weinig wist van het onderwijs in het algemeen en al helemaal niets van het schoolvak Nederlands. Op een andere middag kwam een zelfingenomen meneer vanuit Brabant verzuchten dat het zo’n eind rijden was naar Drenthe, waarna hij in een lange monoloog ons gehele curriculum als ouderwets en niet-inspectieproof kwalificeerde, wat echter nog net op tijd goed zou kunnen komen als wij het taalkundige lot van onze leerlingen onmiddellijk in de handen van zijn recent opgerichte eenmanszaakje zouden storten. Tot slot kwam er een aardige mevrouw een ietwat conventionele lesmethode toelichten, wat veel instemmend geknik van mijn collega’s opleverde. ‘Dit lijkt wel erg op de methode die we nu hebben’, zei iemand dan ook. Dat bleek te kloppen, want per abuis was er iemand uitgenodigd van de uitgeverij die al jaren onze leverancier is. 

Zoals bij alle nutsvoorzieningen vraag ik mij af of de energie en het geld die verloren gaat aan zinloze concurrentiestrijd niet beter besteed kan worden aan het ontwikkelen van één goede lesmethode, die dan landelijk gebruikt kan worden. Wie dat te communistisch vindt, kan ook het Scandinavische model aanhangen: schaf lesmethodes geheel af en betaal van de enorme besparing die dat oplevert docenten om in eigen beheer lesmateriaal te ontwikkelen, met de verplichting om dat in een landelijke database te delen. Dat stroomt het geld tenminste naar het onderwijs zelf en ben ik op donderdagmiddag gewoon vrij.