De schermverslaving van zijn vriends kinderen sterkt Laurensz Rötgers in zijn overtuiging om analoog te blijven lesgeven, schrijft de mbo-docent in zijn column.
Tekst
Laurensz Rötgers
-
-
2 Minuten om te lezen
Mbo-docent Laurensz Rötgers. Beeld: Typetank
Mijn beste vriend heeft een tweeling. Ik heb de twee jongens in de afgelopen dertien jaar zien opgroeien van prematuur geborenen tot twee vrolijke, beleefde pubers. Regelmatig komt mijn vriend langs en vaak neemt hij zijn kinderen mee.
Voor hun vierde verjaardag kregen de heren van hun ouders ieder een eigen tablet. Educatief verantwoorde spelletjes, niet teveel schermtijd, fijn voor de lange ritten in de auto. Aanvankelijk leek daar weinig mis mee, maar inmiddels is de tablet vervangen door een smartphone én een laptop 'voor school'. Het resultaat is helaas twee ernstig schermverslaafde pubers. Ze zijn zeker te porren voor een leuke activiteit, een spelletje of een potje voetbal, dat is het niet, maar ieder moment dat ze niet actief vermaakt worden, hangen ze achter een scherm en zijn dan nauwelijks meer aanspreekbaar.
Mijn vriend heeft de strijd met de algoritmes naar mijn indruk opgegeven en prevelt verzachtende excuses als ik eens voorzichtig informeer naar de dagelijkse schermtijd. 'Huiswerk' en 'gamen is ook een sociale bezigheid, want dan ben je ook met anderen, al is het dan online'.
Mijn vriend heeft de strijd met de algoritmes naar mijn indruk opgegeven
Zelf vind ik het een beetje lastig. Ik wil mijn vriend niet voor het hoofd stoten en de opvoeding van zijn kinderen is zijn zaak. Deze liberale opvattingen beginnen alleen wat te schuiven zodra het gezelschap mijn huis binnenkomt. Voor mijn eigen zoon vind ik het nou niet zo'n briljant voorbeeld en erg gezellig is het natuurlijk ook niet als een deel van het gezelschap een ruim deel van de tijd geestelijk is verdwenen in een virtuele wereld. Om nu te vragen of de schermen voortaan thuis kunnen blijven, vind ik daarentegen weer vrij bemoeizuchtig en niet erg gastvrij. Botsende principes dus.
Tegelijkertijd denk ik ook aan al die andere dertienjarigen die ik wekelijks ontmoet en ik vraag mij dan af of de schermverslaving van mijn vriends zonen de regel of de uitzondering is. Ik hoop het laatste, maar vrees het eerste. Dat sterkt mij in mijn overtuiging om mijn analoge manier van lesgeven ook dit schooljaar voort te zetten: de basis is een pen, een boek en een schrift. Niet alleen laat wetenschappelijk onderzoek zien dat kinderen daar beter van gaan lezen en schrijven, maar ook omdat de les Nederlands voor sommigen dan even pauze kan zijn van de eindeloze digitale terreur.
Tot slot wil ik stellen dat schooldirecties zich eens wat vaker achter de oren moet krabben of de Bring Your Own Device -koers nou wel zo verstandig is, want hoe voer je thuis het gesprek over schermtijd als je puber óók huiswerk moet maken op dat ding? Het gesprek en beleid over digitaal welzijn moet bij de professionals beginnen. Op school dus.
Meer onderwijsblad lezen? Word AOb lid!
Als lid heb je toegang tot alle onderwijsbladen. Meer over alle voordelen vind je hier.